خوبین؟ خوشین؟ سلامتین؟

این عکس به نطرم جالب اومد گفتم بزارم شما هم ببینین.

 و این هم يه متن جالب که گفتم بزارم... ولی یک کمی طولانی هست.

بسمه تعالي

يادش بخير، اولين شبي كه وارد خوابگاه شدم. وقتي كه همراه پدرم به خوابگاه همايونپور اون زمان (در حال حاضر خوابگاه شهدا) رفتم، هوا غروب كرده بود.رفتم داخل نمازخانه ساك‌هايم را آنجا گذاشتم. بعد رفتيم وضو گرفتيم و نماز مغرب و عشا را خوانديم. اولش احساس خاصّي نداشتم ولي بعد پدرم به شهرستان برگشت و كم‌كم احساس غربت و تنهايي سراغ من آمد. احساس اضطراب هم داشتم. آخر معلوم نبود كه اسم من داخل ليست اين خوابگاه بود يا خوابگاه نجات. احساس غربت ادامه داشت تا اينكه يكي ديگر از دانشجوها هم آمد. اون هم نمي‌دانست كه اسمش توي اين خوابگاه است يا خوابگاه ديگر. ولي احساس غربت وقتي برطرف شد كه او هم وضو گرفت و نماز خواند. نمازش با حال بود. راستش آدم وقتي تنها ميشه، بهترين رفيق آدم خداست. كم‌كم احساس آرامش مي‌كردم. دوست داشتم كه سر صحبت را باز كنم. اما منتظر بوديم تا يك نفر از اداره‌ي امور خوابگاه‌ها بياد و تكليف ما معلوم بشه. نگهبان خوابگاه چند بار با اداره تماس گرفت. تا اينكه يكي از مسئولين با ليست اومد و مشخص شد كه هردوي ما در خوابگاه نجات اسكان داريم. مي‌خواستيم بريم خوابگاه نجات، ولي آدرس را بلد نبوديم، وسيلمون هم زياد بود. كروكي را از اون مسئول كه خودش دانشجو بود گرفتيم، ولي بعد از چند دقيقه به ما گفتند كه يك ماشين اداره‌ي خوابگاه‌ها به خوابگاه نجات مي‌رود، شما هم مي‌تونيد با اون برويد. توي ماشين باهم صحبت كرديم، در مورد رتبه‌ي كنكور و درصدها و رشته و شهرمان. معلوم شد كه اتفاقاً هم رشته‌اي هم هستيم و اتفاقاً توي يك طبقه هم بوديم. من به داخل اتاق خودم و اون هم به داخل اتاق خودش رفت. باز دوباره احساس غربت شروع شد. در و ديوار اتاق پر بود از اشعاري كه معني خاصي نمي‌دادند. يك پارچ آب شكسته و چند تا شيشه نوشابه داخل اتاق بود. تا اونجا كه يادمه چند تا ته سيگار هم توي اتاق بود. انگاري ساكنان اتاق نمي‌دانستند كه سيگار واسه‌ي سلامتي ضرر داره.

رو به قبله روي صندلي نشستم و با خدا راز و نياز مي‌كردم كه چرا من اومدم اينجا، روي هدفم و روي گذشته، روي حرف‌هاي پدر و مادرم، روي حرف‌هاي آشنايان. نمي‌دونستم چه آينده‌اي در پيش است، ولي از خدا طلب خير مي‌كردم.

اين داستان ورود من به خوابگاه بود. كم‌كم كه مي‌گذشت با بچّه‌هاي خوابگاه و طبقه آشنا مي‌شدم. تمام كِيفم اين بود كه موقع نماز بشه و وضو بگيرم و با هم توي نمازخونه‌ي خوابگاه نماز جماعت بخونيم. بيشتر وقتمان را درس مي‌خوانديم و تجربه‌ي چند ساله‌ام هم نشان مي‌دهد كه بهترين كار در خوابگاه همين درس‌خواندن است. اصلاً اگر كمي فكر كنيم، مي‌بينيم كه ما براي درس‌خواندن از شهرمان دور شده‌ايم، وگرنه هيچ‌جا مثل محيط خانواده پاك و صميمي نيست. خانواده پر از صميميت، گذشت، فداكاري و محبت است و دليلي ندارد اين‌كه شخصي اين محيط عالي را رها كند و به داخل جمعي كه هر شخص يك من جداگانه دارد وارد شود. ولي افسوس مي‌خورم كه عدّه‌اي سعي مي‌كنند آن خلأ را با شب‌نشيني‌ها و لذت‌جويي‌هاي كاذب پر كنند. هيچ چيز جاي محبّت اعضاي يك خانواده را نسبت به همديگر نخواهد گرفت. امّا فاجعه‌ي اصلي آنجاست كه يك دانشجوي خوابگاهي به‌جاي پدر و مادر و اعضاي خانواده، هم‌اتاقي را محرم اسرار خود بداند.

از اين بحث‌ها كه بگذريم بهتر است كمي هم از خوبي‌هاي خوابگاه بگويم. وقتي داخل خوابگاه شدم، اوّلين مسأله‌اي كه بروز نمود رعايت حقوق هم‌اتاقي‌ها بود. ديگر اينجا نمي‌شود هرجور كه دلت مي‌خواهد رفتار كني، بلكه بايد حقوق ديگران را محترم بشماري تا آنها هم به حقوق تو احترام بگذارند و اين خود بهترين تمرين نظم و انضباط است. داخل خوابگاه الگوهاي مناسبي براي زندگي‌كردن درست مي‌توان پيدا كرد. افرادي كه هم در درس و هم در زندگي موفّقند و مي‌توان از آنها الگو گرفت. داخل خوابگاه مي‌توان دوستاني پيدا كرد كه آدم را از عيب‌هايش مطّلع كنند. داخل خوابگاه مي‌توان آموخت كه چگونه با ديگران تعامل سازنده داشته باشيم. و درنهايت داخل خوابگاه است كه مي‌توان ارزش خانواده و جايگاه آن را درك نمود و قدر محبّت‌هاي پدر و مادر را دانست.